Wstęp: Dysfunkcje wykonawcze stanowią częsty neuropsychologiczny objaw u chorych po udarze mózgu. Zaburzenia te mogą się przejawiać osłabieniem elastyczności poznawczej, zdolności do planowania zachowania oraz umiejętności podejmowania decyzji. Z perspektywy praktyki klinicznej istotne jest wczesne wykrywanie tych zaburzeń.

Cel pracy: Celem badania było porównanie poziomu funkcji wykonawczych u osób po udarze mózgu w zależności od lokalizacji uszkodzenia. Wykorzystano w tym celu Test łączenia punktów (Trail Making Test – TMT).

Materiał i metody: Badaniem objęto 43 chorych z rozpoznaniem udaru niedokrwiennego mózgu. Badanych podzielono na trzy grupy: a) z uszkodzeniem płatów czołowych mózgu, b) z uszkodzeniem kory części tylnej półkul mózgu i c) z uszkodzeniem struktur podkorowych mózgu. W analizie wyników uwzględniono część A i B testu oraz stosunek B do A.

Wyniki: Uzyskane wyniki wykazały, że chorzy z uszkodzeniem płatów czołowych wykazują niższy poziom elastyczności poznawczej niż chorzy z uszkodzeniem struktur podkorowych (p = 0,037).

Wnioski: Pacjenci z uszkodzeniem płatów czołowych mają istotnie niższy poziom sprawności funkcji wykonawczych. Jednak dopiero uwzględnienie stosunku B do A TMT pozwoliło dokładniej ocenić poziom funkcji wykonawczych i wyeliminować komponent psychomotoryczny. Obecność dysfunkcji wykonawczych utrudnia funkcjonowanie chorego, a w konsekwencji prowadzi do ograniczenia jego samodzielności. Dlatego istotne jest uwzględnienie stosownej procedury w diagnozie neuropsychologicznej osób po udarze mózgu.