Celem pracy była ocena wpływu leflunomidu (LFM) na aktywność choroby oraz wskaźniki procesu zapalnego w ciągu pierwszych 6 mies. leczenia chorych na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). Badanie przeprowadzono w grupie 37 chorych na RZS. Leczenie LFM kontynuowano przez co najmniej 6 mies. u 31 chorych (83,8%), u 6 chorych (16,2%) terapię przerwano z powodu objawów niepożądanych lub nieskuteczności leczenia. Podczas kolejnych wizyt w tygodniach: 0., 4., 12. i 24. oceniano dane kliniczne, wskaźnik aktywności choroby (DAS 28) oraz parametry laboratoryjne: odczyn Biernackiego (OB), liczbę erytrocytów (ERY) i trombocytów (PLT), stężenie hemoglobiny (Hb), białka C-reaktywnego (CRP), albuminy, interleukiny 6 (IL-6), rozpuszczalnego receptora interleukiny 6 (sIL-6R), surowiczego białka amyloidu A (SAA) oraz osteoprotegeryny (OPG). Podczas terapii LFM średnie wartości wskaźnika DAS 28 obniżały się stopniowo. Oceniając wyniki terapii w tyg. 0., 4., 12. i 24., zaobserwowano istotne statystycznie zmiany: zmniejszenie średniego stężenia CRP, wartości OB i liczby PLT oraz zwiększenie średniego stężenia albuminy, Hb oraz liczby ERY. Średnie stężenie IL-6 w surowicy obniżyło się istotnie statystycznie w kolejnych tygodniach 0., 4. i 12. (p<0,01). Średnie stężenie sIL-6R w surowicy zmniejszyło się istotnie pomiędzy tygodniem 0. i 4. (p=0,03). W grupie naszych chorych średnie stężenia SAA były bardzo wysokie przed rozpoczęciem leczenia, jednak pod wpływem terapii zaobserwowano stopniowe obniżenie wartości SAA w kolejnych tygodniach 4., 12. i 24. (p<0,01). Stężenie OPG w tygodniach 4., 12. i 24. było wyższe niż w tygodniu 0., z różnicą znamienną statystycznie pomiędzy tygodniem 0. i 4. (p<0,05). Leczenie LFM wywołuje poprawę kliniczną, związaną z istotnym obniżeniem stężeń cytokin prozapalnych i SAA u chorych na RZS.