Wstęp: Celem badań była ocena stanu psychicznego chorych po pierwszym epizodzie schizofrenii po 7–11 latach od pierwszej hospitalizacji psychiatrycznej oraz retrospektywna analiza porównawcza nasilenia objawów psychopatologicznych w grupie osób będących (R) i niebędących w stanie remisji (NR).

Materiał i metody: Zbadano 64 pacjentów hospitalizowanych psychiatrycznie po raz pierwszy w latach 1998–2002. Badanie miało charakter prospektywny z czterokrotną oceną w czasie: badanie 1. wykonano miesiąc po wypisie ze szpitala, badanie 2. – 12 miesięcy po badaniu 1., badanie 3. – po 4–6 latach od badania 1., badanie 4. – po 7–11 latach od badania 1. Łączny okres obserwacji wynosił średnio 8,1 roku.

Wyniki: Kryteria remisji w kolejnych badaniach spełniało odpowiednio 55%, 50%, 36% i 34% pacjentów. Do najczęściej występujących symptomów psychopatologicznych w badaniu 1. i 4. należały objawy deficytowe. Analiza retrospektywna wykazała, że w kolejnych punktach czasowych badania osoby z grupy R w badaniu 4. uzyskiwały istotnie lepsze wyniki PANSS (Positive and Negative Syndrome Scale) niż osoby z grupy NR. Całkowity wynik PANSS w grupie R nie zmienił się istotnie przez cały okres obserwacji, natomiast w grupie NR średnia punktacja PANSS wzrosła. Czynnikiem różnicującym porównywane grupy w punkcie końcowym badania był czas nieleczonej psychozy (p = 0,01).

Wnioski: 1. Średnio po 8 latach po pierwszej hospitalizacji psychiatrycznej 2/3 pacjentów nie spełniało kryteriów remisji. 2. W ciągu pierwszej dekady trwania choroby wzrósł odsetek chorych niespełniających kryteriów remisji. 3. Większe nasilenia objawów psychopatologicznych we wczesnym okresie choroby i dłuższy czas nieleczonej psychozy w znaczącym stopniu determinowały dalszy niekorzystny przebieg i wynik leczenia schizofrenii.