Na świecie zarejestrowanych jest ponad 20 atypowych leków przeciwpsychotycznych, z czego w Polsce dostępnych jest 10 substancji. Ostatnim, zarejestrowanym w leczeniu epizodów manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) atypowym lekiem przeciwpsychotycznym, jest asenapina. Ponadto szereg substancji jest na różnym etapie badań (przedklinicznych lub klinicznych). W pracy omówiono (w stopniu odpowiadającym znaczeniu w praktyce klinicznej danej substancji) 13 leków zarejestrowanych na świecie: iloperydon, paliperydon, lurazidon, blonanserynę, zotepinę, perospiron, klokapraminę, klotiapinę, mozapraminę, karpipraminę, nemonapryd, sultopryd, remoksypryd, oraz cztery substancje będące na etapie badań: bifeprunoks, pimawanserynę, wabikaserynę i kariprazynę. W bogatym asortymencie atypowych leków przeciwpsychotycznych tylko jedna, najstarsza w tej grupie substancja – klozapina – utrzymuje swoją szczególną pozycję. Mimo że minęło ponad 40 lat od jej wprowadzenia, nadal nie dysponujemy innym lekiem o porównywalnej skuteczności. Co więcej, coraz więcej danych wskazuje, że tradycyjny podział leków przeciwpsychotycznych na klasyczne i atypowe traci rację bytu, przede wszystkim z racji braku dowodów jednoznacznie wskazujących na kliniczną przewagę tych ostatnich. Jednakże wzrastająca świadomość psychiatrów na temat zagrożeń, jakie niosą ze sobą nowe leki przeciwpsychotyczne (w szczególności w postaci powikłań metabolicznych), skłania badaczy do poszukiwania bezpieczniejszych substancji. Efektem tych poszukiwań są leki łączące korzystny profil działań klinicznych z dobrym lub co najmniej akceptowalnym profilem bezpieczeństwa. Nie pomniejsza to jednak olbrzymiej potrzeby dalszych prac nad skuteczniejszymi (szczególnie w przypadkach schizofrenii opornej na leczenie) i lepiej tolerowanymi lekami.