Współczesne leki przeciwpsychotyczne o mechanizmie antydopaminergicznym uzupełnionym mechanizmem serotoninergicznym nie są zadowalająco skuteczne w odniesieniu do objawów negatywnych i kognitywnych w schizofrenii. Dotychczas nie wypracowano jednak efektywnych strategii farmakoterapeutycznych czy rehabilitacyjnych wobec powyższych objawów występujących w przebiegu schizofrenii. Celem niniejszej pracy jest omówienie podstaw teoretycznych, wybranych badań eksperymentalnych oraz badań klinicznych dotyczących stosowania terapii skojarzonej w schizofrenii na podstawie interwencji mogących wywierać wpływ prokognitywny.

Jednym z kierunków rozwoju farmakoterapii schizofrenii może się stać „racjonalna polipragmazja” mająca na celu poprawę funkcjonowania poznawczego. Dlatego też badane są preparaty o hipotetycznym działaniu prokognitywnym opartym na receptorach glutaminianergicznych NMDA, nikotynowych receptorach cholinergicznych lub receptorach dopaminergicznych D1. Efekty kliniczne wymienionych grup preparatów nie okazały się dotychczas zadowalające. Z drugiej strony intensywnym badaniom w tym kierunku poddawane są leki z grupy agonistów lub pozytywnych modulatorów receptorów mGlu grupy 2, mGlu grupy 3 oraz mGlu grupy 5. Wymienione substancje w badaniach przedklinicznych okazały się efektywne wobec objawów psychotycznych oraz kognitywnych w schizofrenii. W niektórych spośród dotychczasowych badań klinicznych dotyczących preparatów o działaniu glutaminianergicznym udało się częściowo udowodnić, że stosowanie substancji z tej grupy może przynieść poprawę w zakresie objawów pozytywnych i negatywnych schizofrenii.

Z kolei prokognitywny efekt tych substancji potwierdzono jedynie w badaniach eksperymentalnych.