Choć bóle w okolicy lędźwiowo-krzyżowej należą do najczęstszych dolegliwości, z jakimi pacjenci zgłaszają się do lekarzy rodzinnych i reumatologów, dokładna przyczyna ich występowania jest często trudna do określenia. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zakażenia, choroby nowotworowe, reumatologiczne i neurologiczne. W farmakoterapii najbardziej pospolitych bólów w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, określanych jako niespecyficzne, mechaniczne, mięśniowo-szkieletowe, stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, myorelaxantia, a u części chorych m.in. leki o działaniu przeciwdepresyjnym, opioidy i niektóre leki przeciwpadaczkowe. Rezultaty leczenia, szczególnie w bólach przewlekłych, nie zawsze są zadowalające, a polekowe objawy niepożądane są znaczące, dlatego poszukuje się leków o innych mechanizmach działania. Flupirtyna jest nieopioidowym lekiem przeciwbólowym o działaniu ośrodkowym, należy do nowej klasy związków selektywnie otwierających neuronalne kanały potasowe (selective neuronal potassium channel opener – SNEPO). Korzyści terapeutyczne ze stosowania flupirtyny wynikają z jej 3 głównych działań – przeciwbólowego, zmniejszającego napięcie mięśniowe oraz zapobiegającego przechodzeniu bólu w stan przewlekły.