Cel: Prześledzenie społecznego kontekstu przewlekłego bólu u chorych na reumatoidalne zapalenie stawów. Metoda: Przebadano 100 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów chorujących od 5 do 15 lat. Każdy z badanych odpowiadał na pytania kwestionariusza zawierającego zmienne kliniczne i społeczne. Wykorzystano następujące skale: aktywność choroby w skali DAS 28, poziom bólu w skali VAS, skale samooceny stanu zdrowia. Pytano również o sposoby radzenia sobie z bólem i relacje z lekarzem specjalistą. Wyniki: W dniu badania większość pacjentów zgłaszała bóle o słabym nasileniu. Ponad połowa badanych w ciągu roku poprzedzającego badanie doświadczała bólu o charakterze stałym, a większość badanych cierpiała z powodu bólów nocnych, wybudzających ze snu. Stwierdzono, że obecność bólów stałych i wybudzających ze snu znacznie obniża samoocenę stanu zdrowia badanych. Wykazano również, że w ocenie ponad połowy badanych ich stan zdrowia poprawił się w porównaniu z początkowym okresem choroby. Stan fizyczny poprawił się u 2-krotnie większej liczby osób niż stan psychiczny. W bezpośrednim kontakcie ze specjalistą pacjent oczekuje dialogu z lekarzem i szeroko rozumianej wiedzy o chorobie. Wnioski: Przewaga poprawy stanu zdrowia fizycznego nad psychicznym po latach trwania choroby może wskazywać na znaczenie czynników psychosocjalnych w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów. Partnerska rozmowa z lekarzem specjalistą oraz szeroka wiedza na temat choroby są najważniejszymi potrzebami pacjentów.