Wstęp

Anozognozja, zwłaszcza nieświadomość własnych zaburzeń poznawczych, jest szeroko omawianym aspektem badań dotyczących różnych chorób neurodegeneracyjnych, w tym choroby Parkinsona. Chociaż związek między anozognozją a depresją był już analizowany w licznych wcześniejszych pracach, otrzymane rezultaty wydają się niewystarczające, głównie ze względu na typowe dla tego typu badań wyzwania metodologiczne, takie jak różnice w doborze próby, zróżnicowane narzędzia pomiarowe czy niewielka liczebność grup badawczych. Celem niniejszego badania była pogłębiona ocena związku pomiędzy depresją a anozognozją poznawczą u osób z chorobą Parkinsona, przy uwzględnieniu perspektywy zarówno pacjentów, jak i ich opiekunów.

Materiał i metody

Przeprowadzono badanie przekrojowe, w którym wzięło udział 96 osób z chorobą Parkinsona oraz ich opiekunowie, co pozwoliło na kompleksową analizę badanych zależności. W celu oceny poziomu depresji oraz funkcji poznawczych pacjenci wypełniali Geriatryczną skalę depresji (GDS) oraz Kwestionariusz dysfunkcji wykonawczych (DEX-P), natomiast ich opiekunowie Kwestionariusz dysfunkcji wykonawczych w wersji dla opiekuna (DEX). Następnie dokonano porównań pomiędzy subiektywnie zgłaszanymi przez chorych trudnościami wykonawczymi a problemami wykonawczymi, które u swoich bliskich odnotowali opiekunowie.

Wyniki i wnioski

Uzyskane wyniki potwierdziły hipotezę o negatywnym związku depresji z anozognozją poznawczą, sugerując, że osoby z bardziej nasilonymi objawami depresji wykazują większy wgląd we własne trudności wykonawcze. Powyższe wyniki omówiono w kontekście poznawczej teorii depresji oraz potencjalnych mechanizmów związanych z depresją w przebiegu choroby Parkinsona, podkreślając konieczność dalszych badań w tym obszarze.