Wstęp: W ostatnich latach coraz większą uwagę zwraca się na współwystępowanie schorzeń, u podłoża których leżą zaburzenia autoimmunologiczne. Rozpoznanie współistnienia dwóch lub większej liczby chorób, w których patogenezie odgrywają rolę zaburzenia autoimmunologiczne, pozwala na modyfikację leczenia w taki sposób, aby uzyskać wcześniejszą poprawę stanu ogólnego chorego. Wiadomo, że w patogenezie choroby Leśniowskiego-Crohna istotną rolę odgrywają zaburzenia autoimmunologiczne, a do najczęstszych schorzeń o podłożu autoimmunologicznym zalicza się przewlekłe zapalenie tarczycy typu Hashimoto i chorobę Gravesa-Basedova.

Cel: Analiza stanu zdrowia osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna pod kątem współwystępowania z przewlekłym zapaleniem tarczycy typu Hashimoto lub chorobą Gravesa-Basedova.

Materiał i metody: Do badania włączono grupę 53 osób, w tym 31 kobiet i 27 mężczyzn, z rozpoznaną w badaniach endoskopowych i histopatologicznych chorobą Leśniowskiego-Crohna, oraz grupę kontrolną obejmującą 45 pacjentów, 23 kobiety i 22 mężczyzn, z dolegliwościami ze strony jamy brzusznej, u których nie stwierdzono nieswoistego zapalenia. Wszyscy pacjenci ukończyli 16 lat i wyrazili zgodę na udział w badaniu. W analizowanej grupie wykonano badania, m.in.: TSH, aTPO, aTG, aTSHR.

Wyniki: W wyniku przeprowadzonej analizy wykazano statystycznie istotne zwiększenie częstości występowania zaburzeń funkcji tarczycy u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna.

Wnioski: Wydaje się, że wdrożenie diagnostyki w kierunku chorób tarczycy u osób z rozpoznaną chorobą Leśniowskiego-Crohna jest celowe, a leczenie ewentualnej współistniejącej choroby tarczycy może przyspieszać uzyskanie i utrzymanie przez dłuższy czas remisji choroby podstawowej.