Cukrzyca posteroidowa to rzadkie schorzenie w populacji pediatrycznej. Należy do grupy cukrzyc polekowych. Wysokie dawki kortykosteroidów stosuje się w takich schorzeniach, jak ostra białaczka limfoblastyczna (acute lymphoblastic leukemia – ALL), chłoniaki czy choroby tkanki łącznej.

Hiperglikemia posteroidowa powstaje wskutek wzmożenia glukoneogenezy oraz wzmożenia syntezy glikogenu. Cukrzyca posteroidowa najczęściej przebiega bezobjawowo, dlatego ważne jest monitorowanie stężenia glikemii u pacjentów otrzymujących glikokortykosteroidy ogólnoustrojowo. Dotychczas nie opracowano oddzielnych wytycznych dla cukrzycy polekowej, zatem kryteria rozpoznania cukrzycy posteroidowej nie różnią się od kryteriów rozpoznania cukrzycy typu 2. Leczeniem z wyboru cukrzycy posteroidowej w populacji pediatrycznej jest insulinoterapia. Ponadto należy wdrożyć odpowiednią dietę oraz wyedukować pacjenta i jego opiekunów. Hiperglikemia wpływa niekorzystnie na działanie układu immunologicznego: upośledza funkcje granulocytów, immunoglobulin, a także powoduje apoptozę limfocytów T.

Środowisko hiperglikemiczne sprzyja rozwojowi infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Liczne badania potwierdzają, że hiperglikemia zwiększa ryzyko infekcji oraz powoduje ich cięższy przebieg. Opublikowano również doniesienia o niekorzystnym wpływie hiperglikemii posteroidowej na przebieg leczenia choroby podstawowej w populacji dorosłych. Doniesienia odnoszące się do populacji pediatrycznej nie są tak liczne i istnieją zarówno badania, w których udowodniono zwiększone ryzyko infekcji u onkologicznych pacjentów pediatrycznych z ALL z rozpoznaną cukrzycą posteroidową, oraz niekorzystny wpływ cukrzycy posteroidowej na przeżywalność u dzieci z ALL, jak i badania, w których udowodniono, że ryzyko wystąpienia infekcji zagrażającej życiu oraz przeżywalność nie różnią się statystycznie w grupie pacjentów z rozpoznaną hiperglikemią posteroidową oraz w grupie pacjentów, u których powikłanie to się nie rozwinęło.