Lekarz niehematolog jest w stanie zdiagnozować wiele przypadków niedokrwistości, jeśli uwzględni następujące wskazówki: 1) konieczne jest zweryfikowanie (często uaktualnienie) wyniku morfologii krwi obejmującego bezwzględną liczbę retikulocytów, wskaźniki krwinek czerwonych oraz ocenę mikroskopową rozmazu krwi obwodowej wykonaną przez diagnostę laboratoryjnego; 2) diagnostyka powinna być prowadzona w kilku etapach: I etap – klasyfikacja morfologiczna niedokrwistości, II etap – próba ustalenia patogenezy, III etap – określenie przyczyny niedokrwistości dające podstawę do efektywnego leczenia.

W pracy zwrócono uwagę na wartość oznaczania bezwzględnej liczby retikulocytów, która określa patogenezę (niska liczba świadczy o upośledzonym wytwarzaniu), prognozuje zapotrzebowanie na transfuzje i może być wykładnikiem słuszności rozpoznania czynnika niedoborowego (wzrost tej liczby po rozpoczęciu leczenia). Ponadto autor dość dokładnie zakreśla zasady, granice i szanse diagnostyki niedokrwistości na podstawowym etapie kontaktu pacjenta z lekarzem (POZ, oddział niehematologiczny).