U pacjentek z zespołem Turnera (ZT) już w dzieciństwie występuje zwiększone ryzyko powikłań metabolicznych. Terapia hormonem wzrostu (GH) jest szeroko stosowana w tej populacji i wiadomo, że wywiera korzystny wpływ na skład ciała (BC). Celem pracy była ocena wpływu terapii GH na BC oraz związku między parametrami BC a składowymi zespołu metabolicznego u dziewcząt z ZT w trakcie 5-letniej obserwacji.
Do badania włączono 21 pacjentek z ZT. Parametry auksologiczne, BC i biochemiczne oceniano na początku (V1), po 3 latach (V3) i po 5 latach (V5) terapii hormonem wzrostu. Wyniki uzyskano odpowiednio dla 21, 20 i 13 pacjentek. Fenotypy biochemiczne określono na podstawie oceny parametrów gospodarki węglowodanowej i lipidowej.
Jedynym parametrem BC, którego wzrost obserwowano podczas podczas terapii GH, była beztłuszczowa masa ciała (FFM). Wraz ze wzrostem stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu 1, w trakcie leczenia wzrastało stężenie insuliny na czczo i po posiłku, a także insulinooporność. Stężenie cholesterolu całkowitego uległo obniżeniu, jednak bez istotnych zmian w jego frakcjach. Nie stwierdzono istotnych korelacji między parametrami BC, stężeniem glukozy i parametrami lipidowymi w trakcie 5-letniej obserwacji.
Terapia GH wywiera korzystny wpływ na BC u dziewcząt z ZT, czego odzwierciedleniem jest wzrost FFM. Należy jednak ściśle monitorować parametry węglowodanowe, zgodnie z wymogami programu krajowego, ze względu na zwiększoną insulinooporność podczas terapii GH. Wszystkim pacjentkom z ZT należy przybliżyć zalecenia dotyczące zdrowego stylu życia.
otyłość, tkanka tłuszczowa, terapia hormonem wzrostu, zespół Turnera, skład masy ciała
