W artykule opisano przypadek indukowanych zaburzeń urojeniowych u 23-letniej pacjentki ze współistniejącym zaburzeniem schizotypowym. U chorej od okresu dojrzewania obserwowano dziwaczne przekonania, niezrozumiałe zainteresowania, a także ograniczony afekt i wycofanie społeczne. Po związaniu się z grupą o charakterze wyznaniowym, realizującą specyficzne wierzenia i praktyki, u chorej wystąpiły nasilone objawy psychotyczne. Analiza sytuacji życiowej i przebiegu choroby stanowiła podstawę do rozpoznania indukowanych zaburzeń urojeniowych. Po przyjęciu do kliniki, zastosowaniu leczenia przeciwpsychotycznego oraz izolacji od grupy prawdopodobnie odpowiedzialnej za indukcję objawów psychotycznych uzyskano zdecydowaną poprawę stanu psychicznego. Po ponad roku od zakończonej hospitalizacji pacjentka prezentowała krytycyzm wobec zaburzeń psychotycznych oraz deklarowała zdecydowaną poprawę nastroju i ogólnego funkcjonowania. Obserwacje te były potwierdzane przez rodzinę pacjentki. Chora ukończyła studia, obroniła pracę magisterską i planowała realizację swoich dalszych planów zawodowych.