Wstęp.

Stwardnienie rozsiane jest najczęstszą chorobą OUN o podłożu zapalno-demielinizacyjnym, jak również najczęstszą przyczyną niesprawności wśród młodych ludzi. Indywidualizacja terapii pozwala na osiągnięcie lepszych wyników leczenia i pozwala zwiększyć compliance, czyli stosowanie się pacjenta do udzielanych mu zaleceń. Równie ważna jest adherence, czyli współpraca pacjenta z lekarzem oraz wspólne podejmowanie decyzji i ich ocena przez pacjenta. Adherence zakłada większą aktywność pacjenta w porównaniu do compliance. Pacjent ma decydujący wpływ na wybór leczenia. Zdarza się, że relacja terapeutyczna bywa trudna, jednak nie zwalnia to z obowiązku dopasowania najlepszego możliwego schematu leczenia akceptowalnego zarówno dla lekarza, jak i pacjenta.

Opis przypadku.

27-letni mężczyzna z rozpoznaną w 2013 roku rzutowo-remisyjną postacią SM prezentuje od początku zachorowania zespół piramidowo-móżdżkowy. Pacjent przebył nieskuteczne leczenie interferonem beta-1a, octanem glatirameru, fumaranem dimetylu oraz teryflunomidem. Poszczególne kuracje były przerywane przez chorego ze względu na działania niepożądane leków. Prezentowany opis przypadku jest przykładem wysokiej skuteczności terapii indukcyjnej i włączenia po niej leczenia eskalacyjnego.

Komentarz.

Relacja pacjent–lekarz ma kluczowe znaczenie w procesie leczenia.