Jakość życia pacjentek z chorobą nowotworową narządów płciowych, a zwłaszcza z rakiem jajnika, jest obniżona. W tej grupie chorych objawy fizyczne wpływają na odbiór choroby przez pacjentkę, a w ogólnym wymiarze na jakość życia.
Wszelkie działania lecznicze, które zmniejszają nasilenie objawów fizycznych, w istotny sposób oddziałują na poprawę jakości życia.Można też zauważyć zależność między wiekiem a jakością życia pacjentek z rakiem jajnika. U chorych powyżej 50. roku życia pogorszenie jakości życia dotyczy objawów fizycznych i ten obszar wymaga szczególnej troski, natomiast u pacjentek młodszych obserwowano większe natężenie lęku i ta grupa wymaga większej uwagi i wsparcia w aspekcie psychologicznym i emocjonalnym.
Niebagatelne znaczenie ma też odpowiednia informacja udzielana przez personel medyczny, w tym przez położne i pielęgniarki zaangażowane w proces leczenia. Osoby wykazujące wyższy stopień wyrozumiałości, zaradności i zrozumienia łatwiej odnajdują się w trudnej sytuacji, lepiej oceniają swoje funkcjonowanie psychospołeczne oraz ogólną jakość swojego życia. Dlatego też chore wyczerpująco informowane, dobrze zorientowane w swojej chorobie i stosowanym leczeniu oceniają jakość życia znacznie wyżej.
Obecnie ocena jakości życia staje się ważnym elementem umożliwiającym całościową ocenę stanu pacjenta. W przypadku chorych na raka jajnika istnieje tendencja, by jakość życia stanowiła jeden z istotnych elementów oceny skuteczności leczenia, a wpływ na jej wartość był czynnikiem kształtującym jego planowanie.