Populacja pacjentów geriatrycznych jest szczególnie narażona na następstwa związane z występowaniem bólu. Starzenie się komórek i tkanek, postępująca niewydolność układowa, współwystępowanie wielu chorób to sprzyjające okoliczności rozwinięcia się bólu przewlekłego. Dotyczy to szczególnie bólu związanego z narządem ruchu. Prowadzi to do postępującej niesprawności ruchowej i funkcjonalnej, wzrostu ryzyka upadków, zaburzeń depresyjno-lękowych, nadużywania leków przeciwbólowych i nasennych, uzależnienia od rodziny i otoczenia oraz zwiększonego korzystania z usług medycznych. Leczenie bólu przewlekłego u pacjentów geriatrycznych powinno uwzględniać specyfikę tej grupy wiekowej. W terapii zastosowanie mają leki nieopioidowe, opioidy oraz adiuwanty. Dawkowanie leków oraz odstępy pomiędzy dawkami należy dobrać indywidualnie. Polipragmazja u osób starszych w leczeniu bólu przewlekłego jest istotnym problemem w codziennej praktyce klinicznej.