W artykule przedstawiono studium przypadku 45-letniej kobiety, która zgłosiła się do psychoterapeuty celem podjęcia terapii. Bezpośrednią przyczyną były doświadczane przez nią objawy: obniżony nastrój, spadek aktywności życiowej, trudności z koncentracją, zaburzenia pamięci. Nie obserwowano dotychczas ruchów mimowolnych. W wywiadzie dotyczącym chorób i zaburzeń psychicznych badana podała depresję, zaburzenia osobowości, odżywiania i chorobę Huntingtona (Huntington’s disease – HD). Ze względu na niejasności diagnostyczne oraz utrudniony przez zaburzenia poznawcze kontakt pacjentkę skierowano na szczegółowe badanie neuropsychologiczne. Celem badania była ocena aktualnego funkcjonowania poznawczego i emocjonalnego oraz ustalenie rozpoznania i wskazań do terapii. W niniejszej pracy zwrócono uwagę na rolę badania neuropsychologicznego w różnicowaniu i diagnozie HD. Omówiono również znaczenie wieloaspektowej diagnozy psychologicznej dla planowania i prowadzenia interwencji psychoterapeutycznej.