Choroba zwyrodnieniowa stawów – najczęstsza z chorób układu ruchu, ma charakter przewlekły i nieodwracalny. Jej etiopatogeneza jest wysoce złożonym procesem, w którym rolę odgrywają czynniki genetyczne, transkrypcyjne i cytokiny prozapalne, oddziaływujące przy współudziale komórek immunokompetentnych na strukturę i funkcję elementów budulcowych stawu. Najważniejszym i priorytetowym elementem leczenia, zapoczątkowującym prowadzenie każdego chorego na chorobę zwyrodnieniową stawów, niezależnie od jej lokalizacji, jest postępowanie niefarmakologiczne. Większość leków znajdujących zastosowanie w farmakoterapii jedynie łagodzi objawy, wywierając niewielki wpływ na postęp i tempo zmian degeneracyjnych będących przyczyną bólu, upośledzenia sprawności, a w konsekwencji obniżenia jakości życia i nierzadko inwalidztwa.