Nadciśnienie tętnicze i jego powikłania są głównym czynnikiem odpowiedzialnym za istotnie wyższe ryzyko sercowo-naczyniowe w okresie pomenopauzalnym. Biorąc pod uwagę, że średnia życia kobiet zbliża się do 80 lat, należy przyjąć, że ok. 1/3 przypada na okres po menopauzie. Znajomość mechanizmów patofizjologicznych oraz epidemiologii nadciśnienia tętniczego po menopauzie może przyczynić się do zwiększenia jego wykrywalności, poprawy skuteczności terapii oraz wykrywalności i kontroli czynników ryzyka, a w konsekwencji profilaktyki najgroźniejszych powikłań nadciśnienia, w tym udaru mózgu i zawału serca. W decyzjach codziennej praktyki klinicznej należy uwzględnić odrębności patofizjologiczne nadciśnienia po menopauzie i brać je pod uwagę przy indywidualizacji i wyborze terapii. Należy podkreślić także wagę wciąż niedocenianych zmian stylu życia, w tym zwłaszcza ograniczenia spożycia sodu, gdyż po menopauzie istotnie wzrasta sodowrażliwość. Poniższy artykuł przedstawia aktualną wiedzę na temat mechanizmów oraz aspektów terapeutycznych nadciśnienia po menopauzie.