Choroba Leśniowskiego-Crohna jest przewlekłym nieswoistym zapaleniem jelita charakteryzującym się naprzemiennością okresów remisji i zaostrzeń oraz obecnością zmian zapalnych w dowolnym odcinku przewodu pokarmowego. Naciek zapalny powoduje uszkodzenie ściany przewodu pokarmowego i zaburzenie funkcji jelit. Może objawiać się wówczas w postaci zespołu złego wchłaniania oraz enteropatii wysiękowej. Dochodzi do jelitowej ucieczki białka do światła przewodu pokarmowego, a upośledzone wchłanianie elektrolitów, witamin i pierwiastków pogłębia istniejące niedobory. W artykule opisano przypadek 15-letniej pacjentki z wieloletnią chorobą Leśniowskiego-Crohna, przewlekłą hipokalcemią i hipoalbuminemią, początkowo niewielkim nasileniem objawów brzusznych, u której doszło do napadu tężyczkowego w przebiegu enteropatii wysiękowej. Wobec utrzymujących się zaburzeń elektrolitowych i postępującego niedoboru masy ciała konieczne było wdrożenie żywienia pozajelitowego. Stwierdzenie zwiększonego stężenia α₁-antytrypsyny w kale wymagało przeprowadzenia szerokiej diagnostyki różnicowej enteropatii wysiękowej. U przedstawianej pacjentki wyniki kilkakrotnie powtarzanych badań endoskopowych były prawidłowe. Konieczne było także wykonanie laparotomii zwiadowczej, w której stwierdzono masywne zmiany zapalne jelita cienkiego typowe dla choroby Leśniowskiego-Crohna wymagające częściowej resekcji.