Proces dojrzewania człowieka, jak każde inne zdarzenie w przyrodzie, ma zawsze swoje otoczenie. Nie ma dojrzewania bez otoczenia, skoro nawet ciąża nie jest autonomicznym procesem kobiety, ponieważ to dziecko kształtuje matkę. Natomiast dojrzewanie płciowe stanowi najważniejszy i decydujący okres w całym życiu kobiety, będący końcowym etapem biologicznego zabezpieczenia rozrodczego klonu zygoty i decyduje o psychoemocjonalnym przygotowaniu do macierzyństwa i jego następstw.
W okresie dojrzewania następuje zasadnicze uruchomienie cyklicznej osi podwzgórze – przysadka – gonady, które do momentu osiągnięcia przez organizm wydolności do zajścia, czy do donoszenia ciąży, nie są w pełni uruchamiane. Natomiast oś podwzgórze – przysadka – nadnercza działa bez przerwy i jest stabilna. Podsumowując, należy stwierdzić, że nie można neuroendokrynnego dojrzewania kobiety sprowadzać jedynie do etapu dojrzewania po porodzie, gdyż dojrzewanie następuje już w łonie matki – komórki rozrodcze są do tego celu dostosowane.