Wstęp. Zmniejszająca się z wiekiem zdolność do samodzielności powoduje wzrost zapotrzebowania na różne formy opieki. Osoby starsze
i niepełnosprawne wymagają szczególnej opieki pielęgniarskiej, która obejmuje pomoc w utrzymaniu niezależności od innych i wsparcie
w chorobie. Zdolność do samoopieki, czyli sprawność czynnościową, należy utożsamiać z niezależnością w zakresie zaspokajania
podstawowych potrzeb życiowych. Do potrzeb tych zaliczyć można poruszanie się, odżywianie, kontrolowanie czynności fizjologicznych
oraz utrzymanie higieny osobistej.

Cel pracy. Celem pracy było określenie stopnia niesprawności osób w podeszłym wieku i wynikającego z niej zapotrzebowania na opiekę
pielęgniarską.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono w grupie 130 pacjentów w podeszłym wieku ze schorzeniami sercowo-naczyniowymi.
Pacjenci przebywali w zakładach opieki długoterminowej we wschodniej części Polski. Wiek pacjentów wynosił 65 lat i więcej. Kobiety
stanowiły 60,70% grupy badanej, mężczyźni 39,30%. Sprawność pacjentów określono za pomocą skali Barthel.

Wyniki. W badanej grupie najwięcej osób zakwalifikowano do II kategorii sprawności (51,53%), w kategorii III było 44,61% pacjentów, a najmniej
było osób samodzielnych — tylko 3,86%. Kobiety wykazywały niższą sprawność (średnia 25,94) w porównaniu z mężczyznami (średnia 39,11).

Wnioski. Wyniki badań pozwoliły stwierdzić, że badana grupa osób w podeszłym wieku charakteryzowała się obniżoną sprawnością
w zakresie funkcjonowania fizycznego, co powodowało duże zapotrzebowanie na opiekę pielęgniarską. Płeć oraz wiek istotnie wpływały
na sprawność w badanej grupie pacjentów.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (1): 1–4