Migotanie przedsionków (atrial fibrillation – AF), będąc najczęściej spotykaną arytmią nadkomorową w praktyce klinicznej, odpowiada za prawie jedną trzecią przyczyn hospitalizacji z powodu zaburzeń rytmu serca. Niesie ze sobą duże ryzyko powikłań zatorowych, niewydolności serca, a także zgonu. Uważa się, że u pacjentów z AF występuje 5-krotnie zwiększone ryzyko udaru mózgu w porównaniu z chorymi bez towarzyszącej arytmii. Doustne leczenie przeciwkrzepliwe antagonistami witaminy K zmniejsza wprawdzie znacznie ryzyko wystąpienia udaru mózgu w porównaniu z placebo, lecz jednocześnie zwiększa częstość występowania powikłań krwotocznych. Stosowanie samego kwasu acetylosalicylowego jest znacznie mniej skuteczne od antagonistów witaminy K w profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych. Ostatnio w badaniach klinicznych dowiedziono korzyści, jakie niesie ze sobą stosowanie skojarzonego leczenia za pomocą kwasu acetylosalicylowego i klopidogrelu w ostrych zespołach wieńcowych. Mając to na względzie, przedstawione w artykule badanie ACTIVE-A zaprojektowano w celu oceny, czy zastosowanie skojarzonego leczenia przeciwpłytkowego u pacjentów z AF będzie skuteczniejsze od stosowania samego kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce udaru oraz innych powikłań naczyniowych. Kolejną opublikowaną nowością w leczeniu AF są wyniki badania ATHENA, w którym analizowano skuteczność nowego leku antyarytmicznego, jakim jest dronedaron. Lek ten, ze względu na swój profil bezpieczeństwa, polegający na braku działań ubocznych, które ograniczały stosowanie amiodaronu w praktyce klinicznej, znajdzie być może szersze zastosowanie w leczeniu migotania przedsionków.