W artykule przeanalizowano prawne i etyczne obowiązki lekarzy wobec małoletnich pacjentów chorujących na cukrzycę typu 1 w sytuacjach, gdy ich przedstawiciele ustawowi utrudniają lub uniemożliwiają leczenie. Problem ten nabiera znaczenia w kontekście obserwowanego wzrostu liczby przypadków rezygnacji rodziców z terapii insulinowej lub wizyt kontrolnych na rzecz tzw. medycyny alternatywnej. W takich okolicznościach lekarz staje przed dylematem: jak pogodzić prawo rodziców do decydowania o leczeniu dziecka z własnym obowiązkiem ochrony jego życia i zdrowia. W opracowaniu omówiono zakres obowiązków lekarza wynikających z przepisów prawa, ze szczególnym uwzględnieniem prawa cywilnego i karnego, w tym obowiązku zawiadomienia sądu rodzinnego. Podkreślono również znaczenie działań pojednawczych – takich jak pisemne wezwanie opiekuna do stawienia się z dzieckiem na wizytę – jako formy wczesnej interwencji poprzedzającej zawiadomienie organów. Wnioski wskazują na potrzebę opracowania jasnych procedur interwencji w przypadkach małoletnich pacjentów z chorobami przewlekłymi niestawiających się na wizyty, wzmocnienia współpracy międzyinstytucjonalnej oraz prowadzenia edukacji zdrowotnej rodziców. Artykuł ma na celu pokazanie, że odpowiedzialność lekarza w takich sytuacjach wykracza poza sferę medyczną – obejmuje również obowiązek prawnego i etycznego reagowania na zagrożenie dobra dziecka.