Wstęp

Celem niniejszego badania eksploracyjnego była wstępna ocena korelacji między kinezjofobią a poziomem aktywności fizycznej u osób z wybranymi chorobami neurologicznymi.

Materiał i metody

W badaniu wzięło udział 87 osób. Grupę 40 osób stanowili pacjenci Specjalistycznej Poradni Neurologicznej: 10 osób po udarze mózgu, 10 osób z chorobą Parkinsona, 10 osób ze stwardnieniem rozsianym (sclerosis multiplex – SM) oraz 10 osób ze spondylozą lędźwiowo-krzyżową. Grupę kontrolną stanowiło 47 zdrowych osób. Osoby biorące udział w badaniu wypełniły pojedynczy kwestionariusz składający się z 10 pytań metrycznych, wizualnej skali analogowej (visual analogue scale – VAS) oceniającej natężenie bólu przewlekłego, Skali kinezjofobii Tampa (Tampa Scale of Kinesiophobia – TSK) oraz Zmodyfikowanego kwestionariusza aktywności fizycznej Baecke.

Wyniki

Pacjenci neurologiczni wykazywali istotnie podwyższony poziom kinezjofobii (M = 45,5, SD = 6,44), przy czym najwyższą średnią zaobserwowano wśród pacjentów z SM (M = 47,8, SD = 4,54). W tej grupie wskaźnik łączny Zmodyfikowanego kwestionariusza aktywności fizycznej Baecke odnotował najniższą średnią wartość 8,65 (SD = 1,11) w porównaniu z innymi badanymi. Współczynnik korelacji Pearsona (r) dla zależności między wynikami skali TSK a wynikami Zmodyfikowanego kwestionariusza aktywności fizycznej Baecke okazał się statystycznie istotny (p < 0,05) w grupie pacjentów ze spondylozą lędźwiowo-krzyżową, z wartością r = –0,6951.

Wnioski

Wstępne wyniki sugerują, że poziom kinezjofobii jest wyższy u osób z chorobami neurologicznymi w porównaniu z osobami zdrowymi, a pacjenci z SM mogą wykazywać największą tendencję do lęku przed ruchem. Zaobserwowano silny związek między wysokim poziomem kinezjofobii a obniżoną aktywnością fizyczną u pacjentów ze spondylozą lędźwiowo-krzyżową.