Limbiczne zapalenie mózgu (LE) jest jednostką chorobową znaną od 1960 r. Obecnie wyróżnia się przypadki na tle infekcyjnym i nieinfekcyjnym, a w drugiej grupie znajdują się zapalenia o etiologii paranowotworowej i nieparanowotworowej związane z występowaniem przeciwciał w surowicy krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym. Na charakterystyczny zespół objawów występujących w LE składają się zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne i napady drgawkowe. Początek choroby ma ostry lub podostry przebieg. W diagnostyce istotną rolę odgrywają badania elektroencefalograficzne (EEG) i serologiczne oraz badanie głowy metodą rezonansu magnetycznego (MR). Podtyp LE z przeciwciałami skierowanymi przeciwko receptorom NMDA został opisany w 2007 r. Jest prawdopodobnie najczęściej występującym rodzajem LE. Artykuł opisuje 57-letniego chorego, u którego od 4 lat występowały zaburzenia pamięci, nadmierna senność i zaburzenia psychiczne. W badaniu EEG obserwowano nieprawidłowy zapis. Przeprowadzone badanie metodą rezonansu magnetycznego nie wykazało obecności zmian typowych dla LE. Ostatecznie obecność przeciwciał anty-NMDA i obraz kliniczny zadecydowały o diagnozie LE i podjęciu leczenia tej choroby.