Wstęp:

Celem pracy była szczegółowa ocena związku pomiędzy orientacją pozytywną a przyjmowanymi strategiami radzenia sobie ze stresem oraz odczuwanym wsparciem społecznym w grupie pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.

Materiał i metody:

W badaniu wzięło udział 60 pacjentów Poradni Stwardnienia Rozsianego działającej przy Szpitalu Specjalistycznym im. L. Rydygiera w Krakowie. Projekt miał charakter kwestionariuszowy. Wykorzystano następujące narzędzia: inwentarz do pomiaru radzenia sobie ze stresem Mini-COPE, skalę wsparcia społecznego (SWS), skalę orientacji pozytywnej (skala P).

Wyniki:

Korelacja między wynikami w skali orientacji pozytywnej oraz skalą wsparcia społecznego oraz jej podskalami okazała się istotna statystycznie, ale ujemna. Wykazano dodatnią korelację między wynikami uzyskanymi przez pacjentów w skali orientacji pozytywnej a stosowaniem prorozwojowych strategii radzenia sobie ze stresem oraz istotną statystycznie ujemną korelację między pozytywną orientacją a destrukcyjnymi strategiami radzenia sobie. Nie stwierdzono zakładanych wcześniej istotnych statystycznie różnic w postrzeganym wsparciu społecznym między osobami pozostającymi i niepozostającymi w związkach oraz między kobietami i mężczyznami.

Wnioski:

Badanie rozszerza dotychczasową wiedzę dotyczącą szczegółowych relacji pomiędzy orientacją pozytywną a przyjmowanymi strategiami radzenia sobie ze stresem, zmagania się z diagnozą choroby neurozwyrodnieniowej i odczuwanym wsparciem społecznym. Praca w sposób szczególny ujmuje złożony związek badanych zmiennych z diagnozą stwardnienia rozsianego. Do tej pory poruszano tę problematykę, analizując wpływ pojedynczych zmiennych oddzielnie. W pracy równocześnie połączono i porównano różne czynniki wspierające zdrowie.