Cel

Migrena stanowi przewlekłe schorzenie neurologiczne i jedno z najpoważniejszych wyzwań zdrowia publicznego na świecie. Standardowe leczenie napadów migreny obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne, tryptany, alkaloidy sporyszu oraz leki przeciwwymiotne, jednak skuteczność tych terapii bywa ograniczona, a ich stosowaniu mogą towarzyszyć działania niepożądane. Celem niniejszego przeglądu było podsumowanie aktualnej wiedzy dotyczącej skuteczności i bezpieczeństwa tryptanów – leków od lat stanowiących podstawę terapii doraźnej – oraz nowszej grupy leków, jaką są gepanty, w leczeniu napadów migreny.

Przegląd literatury

Przeszukano bazy PubMed, Google Scholar i Cochrane Library, uwzględniając publikacje z ostatniej dekady (stan wiedzy na początek maja 2025) o charakterze metaanaliz i randomizowanych badań klinicznych. Analiza danych wskazuje, że zastosowanie tryptanów pozostaje leczeniem pierwszego wyboru w napadach o umiarkowanym i dużym nasileniu. Najwyższą skuteczność wykazują eletriptan (40 mg p.o.) oraz sumatryptan (6 mg s.c.), przy czym sumatryptan charakteryzuje się również najszybszym początkiem działania. Połączenie sumatryptanu z naproksenem przewyższa skutecznością monoterapię. Najczęstsze działania niepożądane – zmęczenie, zawroty głowy, senność, nudności i dyskomfort w klatce piersiowej – miały zazwyczaj łagodny, przemijający charakter. Gepanty (ubrogepant, rimegepant, zavegepant) wykazują istotną skuteczność w przerywaniu napadów, szczególnie w redukcji objawów towarzyszących, takich jak nudności, fotofobia czy fonofobia. Cechują się dobrą tolerancją i brakiem działań sercowo-naczyniowych, co czyni je cenną alternatywą dla pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania tryptanów. Najlepiej udokumentowaną skuteczność wykazują ubrogepant (50–100 mg) i rimegepant (75 mg).

Wnioski

Podsumowując, tryptany utrzymują ugruntowaną pozycję w terapii napadów migreny, natomiast gepanty poszerzają spektrum możliwości terapeutycznych, oferując dostosowanie leczenia do indywidualnych potrzeb pacjentów.