Poporodowe zapalenie tarczycy (PZT) jest chorobą autoimmunologiczną występującą w 1. roku po porodzie. PZT uważane jest za poporodowe zaostrzenie autoimmunologicznego procesu zapalnego gruczołu tarczowego. Częstość występowania PZT w różnych częściach świata waha się od 1,1 do 16,7 proc. PZT charakteryzuje się okresem nadczynności i/lub niedoczynności tarczycy. Prawidłowa funkcja tarczycy po roku od porodu powraca u większości, ale nie u wszystkich pacjentek. Terapię beta-blokerami zaleca się tylko w niektórych przypadkach nadczynności tarczycy, a w fazie niedoczynności tarczycy należy zastosować hormony tarczycy. Choroba uważana jest za poważny problem zdrowotny ze względu na jej związek z możliwością samoistnej straty ciąży, wystąpieniem trwałego upośledzenia rozwoju neuropsychologicznego dziecka, poporodowej depresji i mogącej być następstwem niedoczynności tarczycy predysponującej do chorób układu sercowo-naczyniowego. Sugeruje się celowość badań przesiewowych w kierunku PZT poprzez oznaczenie przeciwciał antyperoksydazowych.