Wstęp. Ból nie uszlachetnia, a jego leczenie jest prawem człowieka cierpiącego - tak jednogłośnie stwierdzają specjaliści, którzy zajmują
się problematyką leczenia bólu. Ból jest leczony niewystarczająco, a problem ten jest często lekceważony przez leczących. Pacjenci często
nie zdają sobie sprawy z tego, że leczenie bólu jest nie tylko ich prawem, lecz również medyczną koniecznością. Z badań opublikowanych
w 2008 roku przez Polskie Towarzystwo Badania Bólu wynika, że 40-60% pacjentów po zabiegach operacyjnych odczuwa silny ból. Chorzy
cierpią i to jest ich subiektywne, dotkliwe odczucie. Należy mówić również o konsekwencjach nieprawidłowo leczonego bólu, który jest
przyczyną wielu powikłań pooperacyjnych. Pielęgniarki realizujące zadania wobec pacjentów w oddziałach zabiegowych odgrywają kluczową
rolę w terapii bólu. Współczesne pielęgniarstwo zmierza do zapewnienia pacjentowi opieki coraz doskonalszej pod względem
jakościowym - szczególnie wówczas, gdy w chorobie pojawia się konieczność ingerencji chirurgicznej.

Cel pracy. Celem niniejszej pracy było sprawdzenie poziomu wiedzy pielęgniarek oddziałów zabiegowych na temat terapii bólu pooperacyjnego.
Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 40 pielęgniarek oddziałów zabiegowych. Narzędziem badawczym był kwestionariusz ankiety
zawierający 21 pytań, które dotyczyły wiedzy pielęgniarek z zakresu schematów leczenia bólu, farmakoterapii bólu oraz jego monitorowania
w oddziałach zabiegowych.

Wyniki i wnioski. Nie można mówić o skutecznym uśmierzaniu bólu pooperacyjnego, gdyż nie zawsze jest on właściwie monitorowany.
Pielęgniarki nie zawsze mają pełną wiedzę z zakresu działania leków przeciwbólowych i ubocznych skutków ich działania. Nie posiadają
również pełnej wiedzy na temat częstości występowania depresji oddechowej jako najgroźniejszego powikłania stosowania opioidów. Nie
rejestruje się odpowiednio organizowanych szkoleń w zakresie leczenia bólu pooperacyjnego na oddziałach zabiegowych.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (2): 129-133