Mimo postępu, jaki dokonał się w ostatnich latach w medycynie, zaburzenia stanu odżywienia stanowią nadal poważny problem kliniczny w grupie chorych na nieswoiste choroby zapalne jelit (NChZJ), tj. na chorobę Leśniowskiego-Crohna (ChLC) i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG). Zaburzenia stanu odżywienia dotyczą ok. 20–70% chorych i u tych osób należy rozważyć wdrożenie uzupełniającego postępowania żywieniowego. Nie istnieje ujednolicony protokół żywieniowy dla osób z NChZJ, a postępowanie dietetyczne zależy od doświadczenia lekarza i jest dostosowywane do okresu choroby. Z powodu bardziej fizjologicznej drogi podania, mniejszej liczby powikłań i mniejszych kosztów, stosowanie żywienia dojelitowego jest preferowane w porównaniu z żywieniem pozajelitowym, typowo zarezerwowanym dla pacjentów z przeciwwskazaniami lub nietolerancją żywienia dojelitowego. Suplementacja składników odżywczych w NChZJ może być związana z lepszą odpowiedzią na zastosowane leczenie, utrzymaniem remisji choroby i poprawą jakości życia chorych. Stosowanie odpowiedniej terapii żywieniowej, obok terapii farmakologicznej i zabiegowej, jest jednym z istotnych elementów leczenia skojarzonego, na co wskazują m.in. wytyczne leczenia NChZJ.