Wstęp: Rodzice odgrywają kluczową rolę w realizacji zaleceń lekarskich dotyczących dziecka chorującego przewlekle. Choroba przewlekła, jaką jest cukrzyca typu 1, wymaga od rodziców, zwłaszcza matek, zaangażowania w opiekę nad dzieckiem oraz troski o nie. W realizacji opieki nie bez znaczenia jest zarówno wiek dziecka, jak i wiek rodziców i ich możliwości intelektualne oraz czas trwania choroby dziecka.
Cel: Celem pracy było poznanie problemów rodziców opiekujących się dzieckiem z chorobą przewlekłą (cukrzyca typu 1).
Materiał i metoda: Grupę badawczą stanowiło 210 rodziców dzieci z cukrzycą typu 1 z regionu Wielkopolski. Metodą był sondaż diagnostyczny za pomocą kwestionariusza ankiety w wersji autorskiej.
Wyniki: Badaną grupę stanowili rodzice w wieku średnio: matki 40 ±6,2 roku, ojcowie 42 ±6 lat, opiekujący się dziećmi w wieku szkolnym 8.–18. roku życia, chorującymi na cukrzycę typu 1 średnio 4,9 ±3,3 roku. Większość respondentów twierdziła, że jest wystarczająco przygotowana do realizacji opieki nad dzieckiem. Ankietowani deklarowali, że informacje na temat cukrzycy zostały im przekazane najlepiej przez lekarza specjalistę i od niego też najczęściej oczekiwali uzupełnienia wiedzy na temat choroby dziecka.
Zdecydowanie nie oczekiwali takich informacji od lekarza rodzinnego i od pielęgniarki. Najczęstszym problemem rodziców były koszty związane z leczeniem dziecka. Zadowolenie z samokontroli i samodzielności dziecka w sprawdzaniu stężenia cukru we krwi i podawania insuliny deklarowała zaledwie ponad połowa rodziców. Fakt choroby przewlekłej u dziecka był przyczyną korzystania przez część rodziców, zwłaszcza matek, z porad psychologa.
Wnioski: Wiedza pracowników medycznych pierwszego kontaktu (lekarze, pielęgniarki) na temat cukrzycy typu 1 może pomóc rodzicom w opiece nad chorym dzieckiem. Ułatwienie dostępu do porad psychologa może zapewnić, zwłaszcza matkom, lepsze rozwiązywanie problemów dziecka z chorobą przewlekłą.