Wstęp. Rozwój pielęgniarstwa w Polsce rozpoczął się znacznie później niż w wielu innych krajach. Na krótko doszło do niego w latach 1911–1939, ale niemal całkowicie zatrzymał się w czasie wojny, po której nastąpił 20-letni okres chaosu. Wychodzenie z trudnego okresu rozpoczęło się z początkiem lat 60. XX wieku. Dziś pielęgniarstwo rozwija się intensywniej niż kiedykolwiek wcześniej — zarówno w teorii, jak i w praktyce.

Cel pracy. Ukazanie rozwoju kształcenia pielęgniarek w Polsce na przykładzie Krakowa.

Materiał i metody. W pracy wykorzystano analizę piśmiennictwa oraz materiałów archiwalnych.

Wyniki. W Krakowie w 1911 roku powstała Szkoła Zawodowych Pielęgniarek Stowarzyszenia PP. Ekonomek św. Wincentego à Paulo, która funkcjonowała do 1921 roku. Cztery lata później otwarto Uniwersytecką Szkołę Pielęgniarek i Opiekunek Zdrowia (Higienistek). W 1950 roku kształcenie pielęgniarek zostało odłączone od Uniwersytetu Jagiellońskiego. Mimo zmian nazwy i struktury organizacyjnej w kolejnych dziesięcioleciach kontynuowano kształcenie pielęgniarek zgodnie z tradycją szkoły krakowskiej i najwyższymi standardami. W 1975 roku powstał Wydział Pielęgniarski Akademii Medycznej kształcący pielęgniarki na poziomie wyższym. W 40-letniej historii akademickiego kształcenia pielęgniarek w Krakowie dokonało się kilka znaczących zmian organizacyjnych. W 1998 roku Wydział Nauk o Zdrowiu zainicjował w Polsce kształcenie pielęgniarek w zakresie podstawowym w systemie 3-letnich studiów wyższych zawodowych.

Wnioski. Krakowskie środowisko akademickie pielęgniarek nie zaprzepaściło wkładu nestorek w rozwój pielęgniarstwa zawodowego, lecz przyczyniło się do jego rozwoju naukowego.