Wprowadzenie: Choroba Leśniowskiego-Crohna jest przewlekłym schorzeniem, charakteryzującym się występowaniem zmian zapalnych w przewodzie pokarmowym, szczególnie często w obrębie końcowego odcinka jelita cienkiego. Celem jej leczenia jest uzyskanie remisji, a następnie jej jak najdłuższe utrzymanie, uniknięcie powikłań oraz gojenie śluzówkowe. Obecnie skuteczne gojenie śluzówkowe uważa się za jeden z głównych celów terapii tej choroby.
Cel: Ocena skuteczności leków antycytokinowych w postaci przeciwciał anty-TNF-α adalimumabu i infliksymabu w gojeniu śluzówkowym oszacowana z użyciem endoskopowego wskaźnika aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna (Crohn’s Disease Endoscopic Index of Severity – CDEIS).
Materiał i metody: Badaniem objęto 20 pacjentów leczonych adalimumabem (n = 10) lub infliksymabem (n = 10). U wszystkich wykonano kolonoskopię na początku badania oraz w 10. tyg. w przypadku pacjentów leczonych infliksymabem oraz w 12. tyg. u osób leczonych adalimumabem. Stan śluzówki jelita oceniono, używając wskaźnika CDEIS.
Wyniki: U wszystkich pacjentów zaobserwowano zmiany śluzówkowe w badaniu wyjściowym oceniane z użyciem wskaźnika CDEIS od 6 do 15,4 pkt, ze średnią 8,5 pkt. W 10. tyg. w grupie otrzymującej infliksymab stwierdzono zmiany śluzówkowe ocenione od 3 do 6,4 pkt, ze średnią 3,7 pkt oraz w grupie przyjmującej adalimumab od 2,4 do 8,4 pkt, średnia 4,652 pkt.
Wnioski: Leczenie antycytokinowe anty-TNF-α w postaci adalimumabu i infliksymabu jest skuteczne w gojeniu śluzówkowym w chorobie Leśniowskiego-Crohna, a wyniki w obu grupach pacjentów są porównywalne.