Wstęp

Celem badania była ocena skuteczności ustrukturyzowanego programu treningu poznawczego opartego na metodzie bezbłędnego uczenia u osób z diagnozą choroby Alzheimera.

Materiał i metody

Dziewięciu uczestników (średni wiek = 73,33 roku) wzięło udział w 12-tygodniowej interwencji opartej na zadaniach pisemnych w paradygmacie bezbłędnego uczenia. Procedura była ukierunkowana na 5 obszarów funkcji poznawczych: pamięć, uwagę, język, funkcje wzrokowo-przestrzenne oraz funkcje wykonawcze. Funkcjonowanie poznawcze oceniano za pomocą testów Addenbrooke’s Cognitive Examination III, California Verbal Learning Test, Attention and Perceptiveness Test oraz Hospital Anxiety and Depression Scale. Ocenę prowadzono przed interwencją, bezpośrednio po niej oraz po 3 i 6 miesiącach. Ze względu na małą liczebność próby do obliczenia wyników zastosowano nieparametryczny test Wilcoxona.

Wyniki

Interwencja przyniosła statystycznie istotną poprawę w 4 z 5 podskal testu Addenbrooke’s Cognitive Examination III (p < 0,05). Poprawa ogólnego funkcjonowania poznawczego utrzymała się przez cały 6-miesięczny okres obserwacji. Chociaż pomiary pozostałymi testami wykazały znaczną zmienność między osobami badanymi i nie osiągnęły istotności statystycznej, zaobserwowana stabilność w czasie i w funkcjonowaniu ogólnym stanowi wynik istotny klinicznie w kontekście chorób neurodegeneracyjnych.

Wnioski

Wdrożenie ustrukturyzowanej interwencji poznawczej opartej na zasadach bezbłędnego uczenia wykazuje skuteczność w zachowaniu funkcji neuropsychologicznych u osób z chorobą Alzheimera. Wyniki te podkreślają przydatność kliniczną skalowalnych, niefarmakologicznych metod jako kluczowego elementu wsparcia osób zdiagnozowanych.