Piękno, szczególnie rozpatrywane w odniesieniu do ciała ludzkiego, nie jest pojęciem łatwym do zdefiniowania. Pytanie, jaką rolę odgrywa ono w życiu kobiety, wydaje się co najmniej retoryczne. Pojawia się natomiast pokusa zdefiniowania go, ujarzmienia, opracowania wręcz recepty na stworzenie go od podstaw. Często określane in- tuicyjnie wyrywa się spod wszelkich miar i ucieka przed kategoryzowaniem. Jeśli spojrzeć na problem z szerszej perspektywy, obejmującej uwarunkowania kulturowe oraz historyczne, jego jednoznaczność i uniwersalność stają się jeszcze bardziej dyskusyjne. Autor artykułu proponuje krótki przegląd definicji piękna w kontekście historycznym, kulturowym oraz społecznym. Przedstawia próby poszukiwania związku pomiędzy proporcjami ciała i symetrią a kryteriami piękna – poczynając od dzieł Leonarda da Vinci, poprzez innych przedstawicieli Odrodzenia, kończąc na współczesnych – artystach i lekarzach zajmujących się estetyką ciała ludzkiego. Proponuje spojrzenie na piękno ciała człowieka przez pryzmat osobniczych doświadczeń, kręgu kulturowego, w którym dana osoba się wychowała, wpływów społecznych, obok nie mniej istotnych cech, takich jak naturalny ład, zgodność z powszechnie obowiązującymi kanonami piękna czy wreszcie przejściowymi modami i trendami. Przemyślenia na temat piękna – postrzeganego coraz częściej jako wartość sama w sobie – umiejscawia również w kontekście chirurgii plastycznej oraz medycyny estetycznej, dających niejednokrotnie nadzieję na zrealizowanie recepty na piękno oraz powstrzymanie procesów starzenia się. Nadzieję – należy dodać – nierzadko złudną.