Wstęp

Niskorosłość idiopatyczna definiowana jest jako wzrost < –2 odchylenia standardowe (SD) dla wieku i płci, przy jednoczesnym wykluczeniu innych przyczyn niskorosłości, takich jak choroby przewlekłe, zaburzenia endokrynologiczne czy zaburzenia uwarunkowane genetycznie. Celem badania była ocena wzrostu ostatecznego (FH) w grupie pacjentów z niskorosłością idiopatyczną.

Materiał i metody

Pacjenci zostali włączeniu do grupy badanej po spełnieniu następujących kryteriów: • wzrost < –2 SD lub różnica pomiędzy wzrostem pacjenta a wzrostem docelowym wyliczanym na podstawie wzrostu rodziców (TH) o co najmniej –1 SD; • stężenie hormonu wzrostu > 10 ng/ml, w teście stymulacyjnym lub w ocenie po zaśnięciu; • brak chorób przewlekłych mogących powodować niskorosłość; • wykluczony zespół Turnera lub brak cech sugerujące inne zaburzenia uwarunkowane genetycznie. Przeanalizowano dane auksologiczne 16 z 22 pacjentów z niskorosłością idiopatyczną z zakończonym procesem wzrastania (13 dziewcząt i 3 chłopców).

Wyniki

Średni FH w grupie badanej wynosił 150,9 cm, a średni FH SDS –2,85. Analiza statystyczna wykazała pozytywną korelację pomiędzy FH oraz prognozowanym wzrostem ostatecznym na podstawie wieku kostnego (PAH) wyliczonym na podstawie wieku kostnego ocenionego w okresie przedpokwitaniowym (r = 0,905, p < 0,001) oraz pomiędzy FH i PAH wyliczonym w oparciu o drugą oceną wieku (r = 0,780, p = 0,13). Analiza statystyczna wykazała pozytywną korelację pomiędzy FH SDS i wskaźnikiem odchylenia standardowego wzrostu (height SDS) w wieku 4 i 6 lat (r = 0,749, p = 0,033 oraz r = 0,946, p < 0,001).

Wnioski

Prognozowany wzrost ostateczny oceniany na podstawie wieku kostnego wykonanego w okresie przedpokwitaniowym i wskaźnik odchylenia standardowego wzrostu ostatecznego w wieku 4 i 6 lat mogą być pomocne przy prognozowaniu wzrostu ostatecznego wśród pacjentów z niskorosłością idiopatyczną.