Wprowadzenie

Zgodnie z opublikowanymi ostatnio polskimi, opartymi na dowodach naukowych, zaleceniami niedobór witaminy D występuje po-wszechnie i konieczna jest jej suplementacja.

Cel pracy

Realizacja nowych polskich zaleceń w codziennej praktyce.

Materiał i metody

Analizie poddano dokumentację medyczną 100 pacjentów w wieku od 6 miesięcy do 14 lat hospitalizowanych na Oddziale Dziecięcym Szpitala w Brzesku w Małopolsce w okresie od 1 lipca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r.

Wyniki

Suplementację witaminy D zadeklarowało 41% pacjentów. Wśród pacjentów poniżej 1. roku życia 3 (60%) otrzymywało rekomendo-waną dawkę suplementacyjną, tj. 400–600 IU dziennie. W grupie 1–11 lat 15 pacjentów (19,5%) stosowało rekomendowaną dawkę 600–1000 IU dziennie, 13 (17%) < 600 IU dziennie i 2 (2,5%) > 1000 IU dziennie, w przypadku 1 pacjenta nie udało się ustalić dawki. W grupie > 11 lat 6 pacjentów (37,5%) stosowało dawkę 800–2000 IU dziennie, 1 (6,3%) mniej niż 800 IU, nikt nie stosował dawki większej niż rekomendowana. U 3 osób spośród niestosujących suplementacji stwierdzono zmniejszone stężenie 25(OH)D w surowicy krwi (< 20 ng/ml). Średnie stężenie 25(OH)D w surowicy był istotnie większe w grupie stosującej suplementację (42 vs 33,9 ng/ml; p = 0,0006). Nie stwierdzono natomiast istotnej różnicy między średnim stężeniem 25(OH)D u pacjentów otrzymujących dawkę rekomen-dowaną (40,5 ng/ml), w porównaniu z przyjmującymi mniejszą (43 ng/ml) lub większą (49 ng/ml) dawkę niż zalecana. Nie stwierdzono istotnej korelacji między dawką witaminy D a stężeniem 25(OH)D w surowicy [R = (–) 0,24; p > 0,05)].

Wnioski

Istnieje pilna potrzeba wprowadzenia właściwej edukacji pacjentów w zakresie zasad suplementacji witaminy D na poziomie podsta-wowej opieki zdrowotnej, ponieważ obecnie codzienna praktyka znacząco odbiega od zaleceń ekspertów.