ISSN: 1505-8409
Przewodnik Lekarza/Guide for GPs
Bieżący numer Archiwum O czasopiśmie Suplementy Prenumerata Kontakt Zasady publikacji prac
10/2002
vol. 5
 
Poleć ten artykuł:
Udostępnij:
więcej
 
 
streszczenie artykułu:

Szumy uszne

Eugeniusz Szymiec

Przew Lek 2002, 5, 10, 99-102
Data publikacji online: 2003/08/26
Pełna treść artykułu
Pobierz cytowanie
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 



Szumy uszne są dość często spotykaną dolegliwością. Dla osób, które ich nie doświadczają jest to termin brzmiący odlegle, wręcz zabawnie. Wbrew pozorom zjawisko to stanowi istotny problem, często czyniący ludzi niezdolnymi do normalnego funkcjonowania i pracy zawodowej [11].








Rys historyczny


Pierwsze wzmianki o szumach usznych znajdują się już w papirusach staroegipskich. W tzw. papirusie Ebersa, który powstał prawdopodobnie ok. 2 tys. lat p.n.e. czytamy o lekach przydatnych w zaczarowanym uchu i o szumach usznych śpiewających, szeptanych i mówionych. W czasach nowożytnych w XVII w. Du Verney opublikował pierwszy podręcznik otologii pt. Traite de L’organ de L’ouie (1683 r.), w którym tematowi szumów usznych poświęcił aż 10 stron [11]. Należy także wspomnieć o Josephie Toynbee, który zginął tragicznie w 1866 r. w czasie eksperymentu przeprowadzonego na samym sobie, kiedy sprawdzał skuteczność leczenia szumów usznych mieszaniną gazową chloroformu i kwasu pruskiego. Z czasów Babilonu zachowało się ponad 20 recept i sposobów leczenia szumów usznych. Liczne doniesienia pochodzą także z Indii, Arabii, Persji i starożytnej Grecji i Rzymu.
Do znanych z historii osób cierpiących z powodu szumów usznych należeli m.in.: Marcin Luter, Jean-Jacques Rousseau, Ludwik van Beethoven, a wśród współczesnych osób znana aktorka i piosenkarka Barbara Streisand oraz żona byłego prezydenta Cartera, leczona przez P.J. Jastreboffa przy użyciu metody TRT.



Definicja. Objawy


Przez kolejne wieki pojawiały się różne definicje szumów usznych, nowe opisy, jak i próby ich klasyfikacji. Do dziś problemy te nie są w pełni rozwiązane, a najbardziej popularna jest definicja zaproponowania przez McFaddena w 1982 r., która określa szumy uszne (Tinnitus) jako świadome odczucie dźwięku zapoczątkowanego w głowie lub w uszach [7, 11]. Amerykański Narodowy Instytut Standardów definiuje szumy uszne jako odczucie dźwięku bez pobudzenia zewnętrznego (ANSI 1969). Dziś obowiązuje dokładniejsze określenie tego zjawiska jako odczucie dźwięku, które wynika wyłącznie z patologicznej aktywności w obrębie układu nerwowego bez jakiejkolwiek odpowiadającej aktywności mechanicznej w obrębie ślimaka [8]. Tego rodzaju...


Pełna treść artykułu...
© 2018 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe