W artykule omówiono leczenie lęku napadowego w ujęciu psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Lęk napadowy lub pojedynczy napad paniki to jedne z najczęstszych schorzeń sfery psychicznej wśród zaburzeń lękowych. Etiologia zespołu lęku napadowego zakłada współwystępowanie czynników genetycznych oraz środowiskowych. Napady paniki często towarzyszą innym chorobom psychicznym i somatycznym. Nieustanne poczucie intensywnego niepokoju z występowaniem wielu objawów somatyzacyjnych wpływa na pogorszenie codziennego funkcjonowania i istotnie obniża jakość życia. Sytuacja globalna wywołana infekcjami SARS-CoV-2 może korelować ze wzrostem zachorowalności na zespół lęku napadowego. Wprowadzenie odpowiednich interwencji terapeutycznych na jak najwcześniejszym etapie choroby daje pacjentom szansę na długotrwałą remisję. Dotychczas dowiedziono, że najlepsze rezultaty leczenia farmakologicznego osiąga się dzięki stosowaniu leków przeciwdepresyjnych, a także benzodiazepin. Do interwencji niefarmakologicznych charakteryzujących się najwyższą skutecznością kliniczną zalicza się psychoterapię poznawczo-behawioralną. W porównaniu z innymi metodami postępowania terapię poznawczo-behawioralną cechuje najwięcej rzetelnych badań dowodzących jej wysokiej skuteczności. Psychoterapia lęku napadowego w ujęciu poznawczo-behawioralnym obejmuje pełną konceptualizację problemu pacjenta, przy uwzględnieniu poszczególnych modeli teoretycznych. Leczenie napadów paniki opiera się na protokole, w którym są zawarte interwencje zarówno poznawcze, jak i behawioralne, np. psychoedukacja, restrukturyzacja poznawcza, trening oddechowy, ćwiczenia relaksacyjne i ekspozycje intero­ceptywne oraz in vivo. Wyniki badań wskazują, że terapia ta stanowi alternatywną formę leczenia lęku napadowego, a także na porównywalną skuteczność interwencji opartych na terapii poznawczo-behawioralnej i farmakoterapii.