Cel

Celem pracy było zebranie aktualnych informacji dotyczących leczenia (farmakoterapii, interwencji psychospołecznych) choroby afektywnej dwubiegunowej w populacji pediatrycznej.

Przegląd literatury

Dokonano przeglądu wytycznych oraz najnowszych badań naukowych dotyczących leczenia choroby afektywnej dwubiegunowej w populacji dziecięco-młodzieżowej, ze szczególnym uwzględnieniem informacji na temat zastosowania leków przeciwpsychotycznych, takich jak kariprazyna, ziprazidon, asenapina, paliperidon czy lurazidon.

Wnioski

Leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej u dzieci i młodzieży wymaga uwzględnienia odmienności obrazu klinicznego zaburzenia w tej grupie wiekowej oraz różnic w odpowiedzi na zastosowane strategie terapeutyczne w porównaniu do osób dorosłych. Farmakoterapia opiera się na lekach stabilizujących nastrój. Wiele leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji zostało zatwierdzonych np. przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków do leczenia epizodów manii oraz mieszanych w populacji pediatrycznej. Często też są traktowane jako leki pierwszego rzutu ze względu na swoją skuteczność, przy czym występujące metaboliczne skutki uboczne ograniczają ich zastosowanie. W przypadku epizodów depresyjnych nie jest efektywna monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi. Interwencje psychospołeczne odgrywają również ważną rolę w leczeniu choroby afektywnej, choć żadna forma psychoterapii nie ma ugruntowanej roli w populacji dzieci i młodzieży z tym zaburzeniem. Wskazane są zatem dalsze badania dotyczące zarówno farmakoterapii, jak i interwencji psychospołecznych, które pozwoliłyby znaleźć bezpieczniejsze, skuteczniejsze i lepiej tolerowane opcje leczenia objawów maniakalnych oraz depresyjnych, i jednocześnie uwzględniały tak częste w tej grupie wiekowej choroby współistniejące.