Wstęp:

Przedmiotem badania była rola wieku, strachu przed zachorowaniem na COVID-19 oraz bezsenności jako predyktorów cyberchondrii w polskiej próbie. Autorów interesowało również, czy bezsenność pośredniczy w związku między strachem przed zachorowaniem na COVID-19 a cyberchondrią w całej próbie.

Materiał i metody:

Próba badawcza obejmowała 504 osoby, w tym 420 kobiet i 84 mężczyzn, w wieku od 18 do 76 lat (M ±SD 30,49 ±10,28), zrekrutowanych za pośrednictwem platformy internetowej. Cyberchondria została oceniona za pomocą polskiej wersji skali Cyberchondria Severity Scale. Do pomiaru nasilenia strachu przed zachorowaniem na COVID-19 zastosowano 11-punktową skalę liczbową. Objawy bezsenności mierzono za pomocą polskiej wersji Ateńskiej skali bezsenności.

Wyniki:

Współczynniki korelacji wskazywały na pozytywny związek między strachem przed zachorowaniem na COVID-19 i bezsennością a cyberchondrią oraz ujemny związek między wiekiem a cyberchondrią. Analiza hierarchicznej wielowymiarowej regresji liniowej wykazała, że strach związany z COVID-19 był najlepszym predyktorem cyberchondrii. Bezsenność i wiek także były predyktorami cyberchondrii, ale w mniejszym stopniu. Analiza mediacji wykazała istotny pośredni związek między strachem przed zachorowaniem na COVID-19 a cyberchondrią, w którym pośredniczyły objawy bezsenności.

Wnioski:

Wykazano, że strach związany z COVID-19 oraz w mniejszym stopniu wiek i bezsenność są predyktorami cyberchondrii. Stwierdzono również bezpośrednie oraz pośrednie związki między strachem przed zachorowaniem na COVID-19 a cyberchondrią, w których pośredniczyły objawy bezsenności.