W leczeniu chorób przewlekłych przyjmuje się zasadę docierania do celu – treat to target. Jest to możliwe, o ile rozpoznanie choroby jest właściwe, oparte na współczesnych kryteriach. Drugim warunkiem skutecznej realizacji postawionego celu jest posiadanie odpowiednich leków, które mogą docierać do najbardziej obwodowych dróg oddechowych. Proces zapalny w przebiegu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) toczy się bowiem w małych oskrzelach, do których nie wszystkie leki wziewne mogą się dostać. Ponadto rozpoznanie endotypu POChP – eozynofilowego lub neutrofilowego – ma istotne znaczenie w doborze leczenia. Chorzy z endotypem eozynofilowym POChP dobrze reagują na wziewne glikokortykosteroidy, natomiast w przypadku endotypu neutrofilowego lepszą odpowiedź pozwalają uzyskać preparaty długo działających agonistów muskarynowych (LAMA). Leczenie benralizumabem i mepolizumabem u chorych na POChP z wysoką eozynofilią znamiennie zmniejszało liczbę zaostrzeń. Z uwagi na nowe możliwości terapeutyczne konieczne jest precyzyjne rozpoznanie choroby, aby stosownie do endotypu i fenotypu personalizować podejmowane leczenie.