Mimo że nie stwierdza się liniowej zależności pomiędzy zwiększeniem wartości BMD a redukcją ryzyka złamań, badanie gęstości kości jest nadal istotnym punktem końcowym ocenianym w większości badań klinicznych oraz często jedynym ocenianym kryterium skuteczności leczenia osteoporozy. Dzieje się tak, ponieważ wciąż brak jest nieinwazyjnych metod oceniających którykolwiek z parametrów materiałowych bądź strukturalnych tkanki kostnej. W praktyce klinicznej bardzo istotna pozostaje ocena innych pozakostnych czynników ryzyka złamań, takich jak wywiad rodzinny, choroby współistniejące, czynniki żywieniowe czy środowiskowe. W pracy omówiono podstawowe zagadnienia dotyczące własności strukturalnych, np. mikroarchitektura, oraz materiałowych tkanki kostnej, a także ich znaczenie w determinowaniu ryzyka złamań osteoporotycznych.