Cięcie cesarskie jako sposób rozwiązania ciąży z pominięciem drogi naturalnej i sił natury wykonywano już w starożytności. Pierwsze cięcia cesarskie odbywały się po śmierci ciężarnej. Wykonywane 200–300 lat temu wiązały się z ogromną śmiertelnością i dopiero usunięcie trzonu macicy po wydobyciu dziecka spowodowało obniżenie śmiertelności. W ostatnich kilkunastu latach rozwój technik operacyjnych, postęp anestezjologii i antybiotykoterapia sprawiły, że cięcie cesarskie stało się operacją relatywnie bezpieczną. Toczy się jednak dyskusja, czy wykonanie tego cięcia bez wyraźnych wskazań medycznych podyktowane tylko życzeniem kobiety ciężarnej/rodzącej jest uzasadnione i powinno być respektowane. Według zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) odsetek cięć cesarskich nie powinien przekraczać 10–15%, jednak zarówno w Polsce, jak i na świecie liczba cięć znacznie wzrosła [1]. W Polsce wskaźnik ten szacuje się na 25–30%, a w klinikach prywatnych sięga podobno 40–50%. Ponieważ w naszym kraju nie ma jeszcze regulacji prawnych dotyczących zagadnienia cięcia cesarskiego na prośbę rodzącej, wskazania subiektywne ciągle będą regulowane wskazaniami medycznymi. Jest to w pewnym sensie uzasadniona asekuracja lekarzy położników przed ewentualnym proce- sem sądowym, na którym najczęściej stawianymi pytaniami są: dlaczego nie wykonano cięcia cesarskiego lub dlaczego wykonano je tak późno. Z drugiej jednak strony, postępowania sądowe dotyczą również powikłań cięć cesarskich, a wykonanie operacji nieuzasadnionej (na życzenie) powoduje sytuację problemową [1–4]. Należy więc zastanowić się, jakimi motywami kierują się ciężarne postulujące ominięcie drogi naturalnej w przyjściu na świat dziecka, narażając siebie na powikłania zdrowotne, a położnika na dylematy etyczne i prawne.