Zachodzące zmiany demograficzne związane z wydłużeniem się życia ludzkiego zmuszają specjalistów różnych dziedzin nauki, zwłaszcza
dyscyplin humanistyczno-społecznych oraz szeroko pojętych nauk medycznych, do przeorganizowania spojrzenia na człowieka w podeszłym
wieku. Główne zadania współczesnej gerontologii nakierowane na kształtowanie prawidłowych postaw w stosunku do osób
w podeszłym wieku oscylują wokół: 1) przygotowania młodych pokoleń do wyzwań starości, ponieważ każda jednostka ludzka stoi przed
wejściem w świat „trzeciego wieku”. Zatem afirmacja czynnej i twórczej starości powinna się stać głównym celem gerontologii, a pracę nad
osiągnięciem tych celów powinno się rozpoczynać wcześnie, jak to tylko możliwe; 2) zmiany nastawienia młodych ludzi do osób w podeszłym
wieku poprzez docenianie doświadczenia i tradycji oraz czerpanie tożsamości od tych drugich.

Celem pracy jest przegląd współczesnych tendencji gerontologicznych, z których można korzystać w opiece nad pacjentem w podeszłym
wieku, z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć nauk pedagogicznych oraz podstaw etycznych pracy w tym obszarze.

Analizowana problematyka skupia się na omówieniu biologicznych i psychospołecznych teorii starzenia się, które wpływają na subiektywne
odczucie związane z jakością życia. Z reguły wraz z wiekiem maleje samodzielność osób starzejących się, co wiąże się z koniecznością
wzmożonej opieki nad nimi. Stopień samodzielności osób starszych w dużej mierze zależy od ich postaw wobec starości, które powinny być
kształtowane przez całe życie. W tym kontekście zostały ukazane nadrzędne cele edukacji zdrowotnej do starości, którymi są długa, zdrowa,
pogodna i aktywna starość oraz pozytywna postawa wobec starości. Obok pedagogicznych wyznaczników opieki gerontologicznej ukazano
również etyczne aspekty opieki nad pacjentami w podeszłym wieku na podstawie najnowszych, brytyjskich wzorców w tej dziedzinie.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (4): 490-496