Wstęp. Choroba członka rodziny stanowi trudną sytuację nie tylko dla chorego, lecz często i dla pozostałych członków. Sytuacja staje się
jeszcze trudniejsza, jeśli jest to choroba psychiczna i do tego przewlekła; choroba może stanowić obciążenie, a nawet przeciążenie nie
tylko dla samego chorego, lecz również dla jego bliskich.

Cel pracy. Głównym celem pracy była ocena zaburzeń nastroju o obrazie depresyjnym u opiekunów pacjentów przewlekle chorych na
schizofrenię.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 100 dorosłych osób opiekujących się w sposób ciągły członkiem rodziny chorym na
przewlekłą schizofrenię. W badaniach wykorzystano Skalę Depresji Becka.

Wyniki. Osoby badane doświadczyły zaburzeń emocjonalnych (np. obniżenia nastroju), intelektualnych (np. zaburzenia koncentracji uwagi),
często występowały u nich zaburzenia snu. Badani byli narażeni na przewlekły stres, a w większości sami korzystali z porad profesjonalistów.
Na podstawie badań stwierdzono, że opiekunowie sami doświadczali dolegliwości somatycznych i psychicznych, opiekując się najbliższymi
od dłuższego czasu.
Według Skali Depresji Becka stopień depresji umiarkowanie ciężkiej występował u 60% badanych, depresji łagodnej - u 28%, bardzo
ciężkiej - u 7% badanych. Nasilenie depresji występowało u 95% ankietowanych, a tylko 5% nie wykazywało objawów.
Wśród objawów psychofizycznych dominowały najczęściej: poczucie niewydolności (49%), niezdolność do pracy (43%), brak satysfakcji
(35%), drażliwość (35%), wołanie o pomoc (34%), obniżenie nastroju (33%). Do objawów somatycznych występujących u ankietowanych
należały: zmęczenie (44%), dolegliwości somatyczne (35%), zniekształcony obraz ciała (34%), zaburzenia snu (30%).

Wnioski. Opieka nad członkiem rodziny jest bardzo trudna i obciąża opiekunów, dlatego aby ją sprawować, opiekunowie powinni posiadać
kompleksową wiedzę i otrzymywać wsparcie psychologiczne. Zaburzenia depresyjne u osób opiekujących się chorymi na przewlekłą
schizofrenię są ogromnym, poważnym problemem zdrowotnym i społecznym.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (4): 469-476