facebook linkedin twitter
 
ISSN: 1505-8409
Przewodnik Lekarza/Guide for GPs
Bieżący numer Archiwum O czasopiśmie Suplementy Kontakt Zasady publikacji prac
10/2001
vol. 4
 
Poleć ten artykuł:
Udostępnij:
więcej
 
 
streszczenie artykułu:

Zaburzenia erekcji - fizjologia, epidemiologia, patofizjologia, diagnostyka i leczenie

Roland Dadej

Przew Lek 2001, 4, 10, 106-111
Data publikacji online: 2003/11/04
Pełna treść artykułu
Pobierz cytowanie
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 


W artykule omówiono podstawowe zagadnienia dotyczące problemu zaburzeń erekcji, poczynając od anatomii i fizjologii prącia, poprzez epidemiologię i diagnostykę, a kończąc na przedstawieniu strategii postępowania leczniczego.









Fizjologia wzwodu prącia


Wzwodem (erectio) nazywamy stan powiększenia i usztywnienia prącia umożliwiający spółkowanie. Prącie utworzone jest z 2 ciał jamistych i ciała gąbczastego. Trzon prącia stanowią ciała jamiste (ryc. 1.)

Stopień usztywnienia prącia zależny jest od wypełnienia zatok ciał jamistych. Reakcja mięśniówki gładkiej ścian zatok jamistych jest odpowiedzią na stopień pobudzenia autonomicznego układu nerwowego. Pobudzenie receptora adrenergicznego powoduje skurcz mięśniówki, pobudzenie zaś receptora nieadrenergicznego, niecholinergicznego (nonA, nonACh) – jej rozkurcz. Receptory ACh modulują działanie powyższych układów neuroefektorowych, z reguły wzmagając rozkurcz komórek mięśni gładkich. Miejscowa regulacja stężeń mediatorów odgrywa najistotniejszą rolę w indukowaniu wzwodu prącia. Wiadomo obecnie, iż najważniejszą rolę wśród mediatorów pochodzenia śródbłonkowego odgrywa tlenek azotu (NO).



Fazy wzwodu



- Faza spoczynku, w której dopływ krwi tętniczej równoważony jest przez odpływ, objętość ciał jamistych pozostaje stała (ok. 8 ml).

- Faza obrzmienia (tumescentia), gdzie dopływ krwi na skutek rozkurczu tętniczek doprowadzających i wiotczenia ciał jamistych przeważa nad odpływem, dochodzi do zamknięcia ścian naczyń żylnych pomiędzy osłonkami prącia (venoocclusive mechanism) i tym samym znacznego utrudnienia odpływu żylnego.

- Faza usztywnienia (rigiditas), w której utrzymywana jest stała objętość ok. 80–150 ml (10–20-krotnie przekraczając objętość spoczynkową).

- Faza wiotczenia (detumescentia), gdy odpływ żylny przewyższa napływ krwi do ciał jamistych.



Epidemiologia zaburzeń erekcji


Zaburzeniami wzwodu (erectile dysfunction – ED) nazywamy niemożność uzyskania bądź utrzymania wzwodu w stopniu wystarczającym do osiągnięcia satysfakcji seksualnej (definicja wg National Health Institute...


Pełna treść artykułu...
facebook linkedin twitter
© 2020 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe