Formalne zaburzenia myślenia definiowane przez DSM-IV (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) jako „zdezorganizowana mowa lub wypowiedzi”, znane również jako schizofazja (zaburzenia językowe w schizofrenii), były traktowane jako jeden z głównych objawów schizofrenii od czasów Kraepelina i Bleulera. Metoda analizy czynnikowej pozwoliła Lidlle’owi na wyodrębnienie zespołu schizofrenicznej dezorganizacji z zaburzeniami językowymi jako główną składową. Metaanaliza tego typu badań wykazała, że większość schizofrenicznych zaburzeń językowych w schizofrenii mieści się obrębie tego syndromu, chociaż dwa z fenomenów schizofatycznych (ubóstwo mowy i ubóstwo treści wypowiedzi) zaliczają się raczej do schizofrenicznego syndromu zubożenia psychomotorycznego.