Zaburzenia świadomości definiowane jako zespół objawów psychopatologicznych, charakteryzujących się zwężeniem lub zmąceniem strumienia świadomości, pogorszeniem funkcji poznawczych, zachowania i rytmów biologicznych, są jednym z istotnych czynników wpływających na jakość funkcjonowania pacjenta po operacji, czas jego hospitalizacji, wynik rehabilitacji i wzrost kosztów leczenia. Na oddziałach ortopedycznych obserwuje się je najczęściej po zabiegach związanych ze złamaniem bliższego odcinka kości udowej. Obecnie w Polsce jest leczonych prawie 20 tys. złamań osteoporotycznych okolicy stawu biodrowego rocznie. Liczba ta w ciągu najbliższych 15 lat ma ulec podwoje­niu. W pracy przybliżony został patomechanizm powsta­wania tychże złamań. Z powodu trudności we współpracy z pacjentem przy tego typu powikłaniach istotne wydaje się ustandaryzowanie terapii prowadzonej u chorego oraz odpowiednio szybkie wprowadzenie właściwego leczenia farmakologicznego. Znajomość zasad diagnostyki i umiejętność leczenia delirium pooperacyjnego są niezbędne u każdego psychiatry konsultującego pacjentów na oddziałach zabiegowych, w tym ortopedycznych. Zdecydowanie większe ryzyko wystąpienia pooperacyjnego delirium odnotowano u pacjentów w zaawansowanym wieku oraz wykazujących przedoperacyjne upośledzenie funkcji poznawczych.

W pracy opisano najnowsze doniesienia z zakresu patofizjologii oraz czynniki ryzyka pooperacyjnych zaburzeń świadomości. Autorzy opisali również najnowsze trendy w profilaktyce oraz leczeniu majaczenia pooperacyjnego. Celem pracy jest przegląd współczesnego piśmiennictwa poświęconego tej tematyce oraz zwrócenie uwagi na rosnący problem pooperacyjnych zaburzeń świadomości w codziennej praktyce psychiatrii konsultacyjnej w związku ze zwiększającą się liczbą zabiegów z powodu złamań bliższego końca kości udowej i na kwestię pooperacyjnej poprawy jakości życia, w tym zmniejszenia śmiertelności pacjentów.